Huisarrest ?

Huisarrest ?

Ik houd me trouwens afgrijselijk netjes aan de regels
hoor,
want huisarrest is een gunst,
geen recht. En
‘terug naar de hel’ is het alternatief.

Of vluchten
natuurlijk.

?

Wegens het mislukken van een poging om 8 kilo hele lekkere nederwiet naar Italië te brengen, zit ik hier sinds 11 februari 2007 een gevangenisstraf uit van 3 jaar en 4 maanden.
Beetje lang hè, voor een paar kilo wiet.

Ik had de pech, dat de Italiaanse wet net was veranderd.
Sinds 21 februari 2006 wordt geen onderscheid meer gemaakt tussen soft en hard drugs.
Onder de oude wet was ik nauwelijks strafbaar geweest en had ik al lang weer thuis gezeten, maar sinds de nieuwe wet gaat het als volgt:
8 kilo wiet is 8 kilo drugs and drugs are bààd.
Achter de tralies met dat gespuis.

Eigenlijk geldt er voor ‘mijn misdrijf’ een minimumstraf van 6 jaar. Maar om redenen, die je waarschijnlijk alleen kunt snappen als je hier geboren bent, viel er nog voordat het vonnis goed en wel was geveld, al van alles te regelen.
Zolang je tenminste een advocaat kunt betalen.
Anders ben je ongelofelijk de lul.

En dankzij dit regelsysteem, heeft m’n advocaat dus die lange straf van meer dan 6 jaar kunnen verregelen tot 3 jaar en 4 maanden.
En het belangrijkste: te voldoen in huisarrest.

Maar ja, dat huisarrest moest natuurlijk wèl in Italië.
Via via hebben mijn vriendinnen een beneden-etage van een mooie villa in een lief dorp in de heuvels voor me gehuurd,
waar ik dus sinds 2 juli 2007 in huisarrest zit te zitten.
Officieel tot 11 juni 2010.
Als we aftrek voor goed gedrag meetellen, tot januari 2010.

Maar ik hòèf natuurlijk geen boodschappen te doen in die 2 uur. Meestal ga ik wandelen in de omgeving.
Het is een uitgestrekt dorp en het is hier prachtig mooi !

Voordat deze schitterende regeling van kracht werd, heb ik vijf maanden in voorarrest gezeten in een zwaar bewaakte, totaal deprimerende ouwe hut van een rotgevangenis.
Lees hier mijn dagboek uit die tijd.

We zaten daar met 40 vrouwen van bijna evenveel verschillende nationaliteiten. Velen konden niet lezen of schrijven, waren ver van familie en kinderen en hadden geen enkele reden om zelfs nog maar van hun bed af te komen.
Er was geen MTV of andere muziek en er waren voornamelijk drie vormen van communicatie: snauwen, schelden en schreeuwen door zowel bewakers als gevangenen.

Maar het ergste vond ik nog dat er geen enkele mogelijkheid was om te bewegen. Geen sportzaal, geen toestellen, zelfs geen fatsoenlijke bal om over een net of over de muur te gooien.
Er was alleen de luchtplaats waar we een beetje rondhingen . . . . .

Na een maand of zo, kreeg ik van mijn vriendin een yogaboekje voor beginners toegestuurd.
Die oefeningen ben ik gaan doen, eerst alleen, in m’n cel en later hebben we een yoga-groep op de luchtplaats gestart.
Dat werkte goed voor iedereen:
. de vrouwen die niet meededen hadden iets om mee te spotten en over te kletsen als ze ons bezig zagen,
. de vrouwen die wèl meededen hadden iets om mee bezig te zijn, ook als we terug waren in onze cel,
 ikzelf had bovendien de voldoening, dat ik me een actief lid van deze kleine samenleving kon voelen, waar ik niemand verstond en niet zoveel snapte, maar wel de oefeningen kon lezen en vòòrdoen.
En als we omvielen werd er zelfs gelachen !

En toen werd ik er dus uitgezet wegens huisarrest.

Achter tralies: de soap is mijn dagboek
van de 5 maanden voorarrest in de gevangenis

En dan nog dit: Ga bewegen !
Het is simpel, kan overal, kost nix
en het is een prima humeur verbeteraar.
Probeer ‘t, wat heb je te verliezen ?

gymindelik is mijn site met oefeningen
die je in je cel kunt doen.
Gratis.
Geen toestellen nodig, geen apparaten.
Alleen jezelf.
En tijd .

De text hiernaast is geschreven in 2007.

Inmiddels heb ik
sinds 17 juli 2008 een nieuw vonnis
op zak, waarin
dat van die
gemeentegrenzen
niet meer wordt vermeld.

Dus:
Sinds juli 2008
ligt de wereld
voor mij open.

Tussen 10 en 12 uur
‘s morgens.